19-08-07

Vrienden voor het leven... en daarna ook!

Vandaag ben ik voor de eerste keer sinds de begrafenis naar het graf van Katty gaan kijken.  Ik had het al eerder willen doen, maar halverwege heb ik mij terug omgedraaid omdat ik het niet aankon.  Ik zat te wenen als een klein kind achter mijn stuur en wou gewoon niet meer verder gaan.  Ik ben terug naar huis gegaan en heb me daar dan even proberen te ontspannen.  Normaal gezien zou Katty vandaag 35 jaar worden, maar spijtig genoeg zal ze dat nooit meer meemaken...Vandaag ben ik dus samen met Puppy, Little Rebel en onze kleinste spruit (waar ik nog een naampje voor moet bedenken hier op mijn blogje) naar het graf gaan kijken.  De steen lag er nog niet op, maar haar vader had er een mooie boord rond gedaan om het wat mooier te laten ogen.  Het deed raar, het voelde niet alsof Katty daar was.  Ik voelde daar een leegte die ik niet kan omschrijven.  Ik had verwacht dat ik iets anders zou voelen, meer verbondenheid, maar toen ik daar aan het graf stond, voelde ik dat helemaal niet.  Ik voel die verbondenheid anders nog heel goed, maar toen ik daar stond, voelde ik niets.  Gewoon stilte en leegte.  Ik ben wel van plan om iets moois op het graf te zetten, eens de steen erop staat, iets typisch Katty.  Ik weet niet of ik dat ergens ga vinden, maar desnoods maak ik het zelf.  Dat is misschien zelfs nog beter dan iets kopen.  Dan zit er zeker al mijn liefde en genegenheid in die ik voel voor haar.  Na het bezoekje aan het kerkhof ben ik ook voor de eerste keer haar ouders gaan opzoeken.  Ik werd er heel warm onthaald en ze waren direct verkocht aan Katty haar petekindje, mijn jongste spruit.  Ik ben blij dat ik die mensen nog eens gezien heb.  En het deed me heel veel deugd, alhoewel ik een beetje bang was om ernaartoe te gaan, maar het is heel goed meegevallen en zeker voor herhaling vatbaar.

19:14 Gepost door Mysteriouske in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.